بدون هیچ تغییری و هیچ تحولی . البته هستی در حال تغییر است ولی ما در سکونیم . شاید هم جایی کسی دارد برای تغییر و دگرگونی ما قدمی بر میدارد!

ولی سوال اینجاست :

ما برای تغییر خود چه گامی برداشته ایم ؟

به قول یکی از بزرگان :

از قدرت خود مایه بگذار و بر قدرت دیگران تکیه نکن .استعدادهای خود را پرورش بده و بر استعدادهای مردم غبطه نخور .

اتل متل یه بابا
دلیر و زار و بیمار
اتل متل یه مادر
یه مادر فداكار

اتل متل بچه‌ها
كه اونارو دوست دارن
آخه غیر اون دوتا
هیچ كسی رو ندارن

مامان بابا رو می‌خواد
بابا عاشق اونه
به غیر بعضی وقتا
بابا چه مهربونه

وقتی كه از درد سر
دست می‌ذاره رو گیجگاش
اون بابای مهربون
فحش می‌ده به بچه‌هاش

همون وقتی كه هرچی
جلوش باشه می‌شكنه
همون وقتی كه هرچی
پیشش باشه می‌زنه

غیر خدا و مادر
هیچ‌كسی رو نداره
اون وقتی كه باباجون
موجی می‌شه دوباره

دویدم و دویدم
سر كوچه رسیدم
بند دلم پاره شد
از اون چیزی كه دیدم

بابام میون كوچه
افتاده بود رو زمین
مامان هوار می‌زد
شوهرمو بگیرین

مامان با شیون و داد
می‌زد توی صورتش
قسم می‌داد بابارو
به فاطمه ، به جدش

تو رو خدا مرتضی
زشته میون كوچه
بچه داره می‌بینه
تو رو به جون بچه

بابا رو كردن دوره
بچه‌های محله
بابا یه هو دوید
و زد تو دیوار با كله

هی تند و تند سرش رو
بابا می‌زد تو دیوار
قسم می‌داد حاجی رو
حاجی گوشی رو بردار

نعره‌های بابا جون
پیچید یه هو تو گوشم
الو الو كربلا
جواب بده به گوشم

مامان دوید و از پشت
گرفت سر بابا رو
بابا با گریه می‌گفت
كشتند بچه‌هارو
بعد مامانو هلش داد
خودش خوابید رو زمین
گفت كه مواظب باشین
خمپاره زد، بخوابین

الو الو كربلا
پس نخودا چی شدن؟
كمك می‌خوایم حاجی جون
بچه‌ها قیچی شدن

تو سینه و سرش زد
هی سرشو تكون داد
رو به تماشاچیا
چشاشو بست و جون داد

بعضی تماشا كردن
بعضی فقط خندیدن
اونایی كه از بابام
فقط امروزو دیدن

سوی بابا دویدم
بالا سرش رسیدم
از درد غربت اون
هی به خودم پیچیدم

درد غربت بابا
غنیمت نبرده
شرافت و خون دل
نشونه‌های مرده

ای اونایی كه امروز
دارین بهش می‌خندین
برای خنده‌هاتون
دردشو می‌پسندین

امروزشو نبینین
بابام یه قهرمونه
یه‌روز به هم می‌رسیم
بازی داره زمونه

موج بابام كلیده
قفل در بهشته
درو كنه هر كسی
هر چیزی رو كه كشته

یه روز پشیمون می‌شین
كه دیگه خیلی دیره
گریه‌های مادرم
یقه تونو می‌گیره

بالا رفتیم ماسته
پایین اومدیم دوغه
مرگ و معاد و عقبی
كی میگه كه دروغه؟

زمان را به دوش می کشیم... گذشته،حال و آینده. بندهای زمان نا گسستنی ست... درد های زمان نا گفتنی ست... می خواهم این بندها و گره ها را از هم باز کنم... می خواهم فاصله های زمانی را از میان بردارم... زمان لجباز، همبازی خوبی ست. بازی با زمان آغاز می شود در زمان جریان پیدا می کند در بی زمانی نامتناهی می شود. آنقدر بازی می کنم تا بی زمان شوم تا بی بند شود تا شوق پریدنم پرواز شود تا برسم...

دوست دارم به گذشته و خط سیر آینده ام نگاه کنم ... برای همین آسمان را دوست دارم !

دل خوش از آنيم كه حج مي رويم                           غافل از آنيم، كه كج مي رويم

سوي كعبه به ديدار خدا مي رويم                       او كه همينجاست، كجا مي رويم

حج به خدا جر به دل پاك نيست                          شستن غم از دل غمناك نيست

دين كه به تسبيح و سر و ريش نيست               هر كه علي گفت كه درويش نيست

صبح به صبح در پي مكر و فريب                             شب به شب، گريه و ام يجيب

شعر زیر به درخواست رها به شما تقدیم می شود    

رد شد شبیه‌ رهگذری‌ باد، از درخت‌

آرام‌ سیبِ کوچکی‌ افتاد از درخت‌

آه باران

  گر چه در دورترین شهر جهان محبوسم

   از همین دور ولی روی تو را می بوسم

   گر چه در سبزترین باغ ولی خاموشم

   گر چه در بازترین دشت ولی محبوسم

خلوت ساکت یک جوی حقیرم بی تو

   با تو گسترده گی پهنه اقیانوسم

   ای به راهت لب هر پنجره یک جفت نگاه

      این غزل حامل پیغام خصوصی من است

    مهربان باشی با قاصدک مخصوصم !

   گر چه تکرار نباید بکنم قافیه را

   به خصوص آن غلط فاحش نامحسوسم-

   بار دیگر می گویم تا یادت نرود

با تو هستم ای قلم

تو ای همراه و ای همزاد من

سرنوشت هر دومان حیران بازی های زشت سرنوشت

شعر هایم را نوشتی دست خوش

اشک هایم را کجا خواهی نوشت

به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر

هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد  

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!

بسم الله الرحمن الرحیم.

                              يك شبي مجنون نمازش را شكست     
                                بي وضو در كوچه ليلا نشست

                             عشق آن شب مست مستش كرده بود
                                  فارغ از جام الستش كرده بود

                       سجده اي زد بر لب درگاه او
                                                 پر زليلا شد دل پر آه او

                                            گفت يارب از چه خوارم كرده اي
                                              بر صليب عشق دارم كرده اي

                                              جام ليلا را به دستم داده اي
                                            وندر اين بازي شكستم داده اي

                                            نشتر عشقش به جانم مي زني
                                              دردم از ليلاست ، آنم مي زني

                                        خسته ام زين عشق ، دل خونم مكن
                                            من كه مجنونم تو مجنونم مكن

                                             مرد اين بازيچه ديگر نيستم
                                             اين تو و ليلاي تو....من نيستم

                                               گفت:اي ديوانه ليلايت منم
                                                در رگ پيدا و پنهانت منم

                                              سال ها با جور ليلا ساختي
                                              من كنارت بودم و نشناختي

                                             عشق ليلا در دلت انداختم
                                             صدقمار عشق يك جا باختم

                                              كردمت آواره صحرانشد
                                           گفتم عاقل مي شوي اما نشد

                                           سوختم در حسرت يك ياربت
                                               غير ليلا برنيامد ازلبت

                                            روز و شب اورا صداكردي ولي
                                            ديدم امشب بامني گفتم بلي

                                            مطمئن بودم به من سرميزني
                                              در حريم خانه ام در ميزني

                                            حال اين ليلا كه خوارت كرده بود
                                           درس عشقش بي قرارت كرده بود

                                            مرد راهش باش تا شاهت كنم
                                            صدچو ليلا كشته در راهت كنم

منبع : وبلاگ ادبیات روحانی